Grafika-naglowek strony
GMINA LUZINO - Honorowi obywatele

Prof. dr hab. Gerard Labuda

Gerard Labuda podczas uroczystości nadania tytułu. W głębi Teofil Sirocki - przewodniczący Rady Gminy. Fot. R. Klinkosz.

Tytuł Honorowego Mieszkańca Gminy Luzino radni przyznali Gerardowi Labudzie w listopadzie 1996r. Uroczystość nadania odbyła się w auli Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu podczas obchodów jubileuszu 50-lecia odnowy doktoratu profesora.

Podczas uroczystości Gerard Labuda został udekorowany Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski. Dyplom Honorowego Obywatela Gminy Luzino wręczyli jubilatowi wójt gminy Jarosław Wejer i przewodniczący Rady Gminy Jerzy Miotk.

Profesor Gerard Labuda urodził się w 1916 r. w Nowej Hucie koło Kartuz. W Szkole Powszechnej w Luzinie nauczył się - jak sam wspomina - poprawnego czytania, pisania i mówienia po polsku. Na formowanie światopoglądu profesora niebagatelny wpływ miał również parafialny kościół luziński i intelektualne środowisko wejherowskie, gdzie uczęszczał do Gimnazjum Klasycznego im. Jana Sobieskiego. W 1947 został profesorem Uniwersytetu Poznańskiego, następnie członkiem Polskiej Akademii Nauk oraz kierownikiem Zakładu Historii Pomorza Instytutu Historii PAN w Poznaniu.

Profesor Labuda jest autorem ponad 1000 publikacji naukowych. Napisał m.in. takie książki jak:"Pierwsze państwo słowiańskie. Państwo Samona", "Słowiańszczyzna pierwotna. Wybór tekstów","Fragmenty dziejów Słowiańszczyzny Zachodniej","Tysiąc lat dziejów politycznych", "Dzieje Zakonu Krzyżackiego w Prusach","Studia nad początkami państwa polskiego", "Dzieje wsi Luzino do schyłku XIX wieku".Praca ta ma dla G.Labudy charakter szczególny, jest wyrazem wdzięczności wobec małej ojczyzny, w której wyrastał.

Ks. Kanonik Henryk Szydłowski

Ks. kanonik Henryk Szydłowski. Fot. T. Sirocki.

20 grudnia 2000r Rada Gminy Luzino podjęła uchwałę o nadaniu tytułu "Honorowego Obywatela Gminy Luzino" księdzu kanonikowi Henrykowi Szydłowskiemu.

Ks. Kanonik Henryk Szydłowski urodził się 21.01.1936r. w Świnarcu koło Lubawy. W 1949 roku ukończył Szkołę Podstawową w pobliskim Grodzicznie, jednocześnie uczęszczając do Państwowej Szkoły Muzycznej. 1953 roku podjął studia w Wyższym Seminarium Duchownym w Pelplinie, gdzie w dniu 12.07.1959r. otrzymał z rąk ordynariusza Diecezji Chełmińskiej ks. bp. Kazimierza Kowalskiego święcenia kapłańskie. Jako neoprezbiter został wikariuszem w Toruniu w kościele p.w. św. Jakuba Apostoła . Następ-nie był wikarym w Grudziądzu w kościele p.w. św. Mikołaja, w Chojnicach - kościół p.w. Ścięcia św. Jana Chrzciciela i ponownie w Toruniu w parafii p.w. Chrystusa Króla. W 1975 roku został ustanowiony proboszczem parafii p.w. św. Wawrzyńca w Szczepankach koło Łasina. Od.1982 roku jest proboszczem w Luzinie, mianowany przez biskupa Mariana Przykuckiego duszpasterzem rolników w Diecezji Chełmińskiej. W 1987 roku został wicedziekanem, a w roku 1991 dziekanem Dekanatu Wejherowo II, pełniąc jednocześnie funkcję wizytatora dekanal-nego. W 1992 roku został dziekanem nowego dekanatu Luzino.

Ks. Kanonik Henryk Szydłowski doprowadził do powstania parafii w Kębłowie, wybudował Kaplicę Zmartwychwstania. Dba o rozwój Kościoła duchowego i materialnego. Bezkonfliktowo integruje młodzież i dorosłych wokół Kościoła. Angażuje się w sprawy Gminy, integruje życie społeczności lokalnej oraz wspiera inicjatywy mieszkańców. Jest patronem moralnym powstania samorządu lokalnego.

Ks. Kanonik Dionizy Borysiewicz

Ks. Kanonik Dionizy Borysiewicz. Fot. D. Rompca

W niedzielę dnia 30 kwietnia 2006 r. odszedł do Boga Ks. Kanonik Dionizy Borysiewicz. Za zasługi i ofiarną służbę dla mieszkańców wsi Kębłowo, Kochanowo jak i całej gminy, Rada Gminy Luzino dnia 15 marca 2002 roku nadała mu tytuł "Honorowego Obywatela Gminy Luzino".

Uroczyste wręczenie tytułu. Na zdjęciu obok księdza władze gminy: wójt Jarosław Wejer, zastępca Andrzej Stenka i przewodniczący Rady Gminy Teofil Sirocki. Fot. D. Rompca

Ksiądz Kanonik Dionizy Borysiewicz urodził się 12 października 1953 r. w Gdyni. Ojciec Polikarp pracował jako kucharz na statku, mama Halina zajmowała się gospodarstwem domowym i wychowaniem czworga dzieci. W 1967 roku ukończył Szkołę Podstawową nr 6 im. Antoniego Abrahama w Gdyni. Po szkole podstawowej zaczął naukę w Liceum Ogólnokształcącym w Gdyni. Egzamin maturalny zdał w 1972 roku. W 1973 roku wstąpił do Wyższego Seminarium Duchowego w Pelplinie. Święcenia Kapłańskie otrzymał 29 kwietnia 1979 r.

Pierwszą parafią, w której otrzymał pracę jako wikary była parafia w Grębocinie koło Torunia, gdzie pełnił swoje obowiązki do 1981 roku. We wrześniu tegoż roku został przeniesiony do parafii św. Leona Wielkiego w Wejherowie, gdzie jako wikary uczył między innymi dzieci głuche, które przygotowywał do Pierwszej Komunii. W dniu 1 marca 1987 roku otrzymał dekret na Proboszcza parafii św. Jadwigi w Kębłowie, gdzie wraz z wiernymi zaczął budowę świątyni, która była Konsekrowana w lipcu 2001 roku. Od roku 1990 jest nauczycielem religii w Szkole Podstawowej im. Jana Pawła II w Kębłowie. W roku 1996 z rąk ks. Arcybiskupa otrzymał nominację Honorowego Kanonika Kapituły Wejherowskiej.

Ks. Kanonik Dionizy Borysiewicz wybudował kościół, plebanię, doprowadził do powstania cmentarza. Stał się twórcą historii "Małej Ojczyzny". Dbł o rozwój Kościoła duchowego i materialnego. Integrował życie społeczności lokalnej - młodzieży i dorosłych wokół kościoła. Wspierał inicjatywy mieszkańców. Pozostał na zawsze Moralnym Patronem Wspólnoty Parafialnej.

Ks. Jan Perszon

Ks. Jan Perszon

Ksiądz Jan Perszon urodził się 1958r. w Wejherowie. Uczęszczał do Szkoły Podstawowej w Luzinie, po ukończeniu której, w 1973 roku rozpoczął naukę w szkole średniej w Gdyni. Po zdaniu matury w 1977 roku podjął studia w Wyższym Seminarium Duchownym w Pelplinie. Tam z rąk ks.Biskupa Mariana Przykuckiego w roku 1983 otrzymał święcenia kapłańskie. Następnie pracował jako wikariusz w parafii Matki Kościoła w Tczewie. Odbył studia teologiczne w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, które zakończył pracą doktorską pt: "Zwyczaje, obrzędy i wierzenia doroczne w rejonie wejherowskim".

W latach 1990-1994 sprawował urząd Dyrektora Biura Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaciół KUL. Następnie został delegatem rektora uniwersytetu ds. kontaktu z Polonią w Ameryce Północnej. Podczas swoich podróży po Stanach Zjednoczonych i Kanadzie wygłaszał liczne odczyty i wykłady o charakterze naukowym i popularnonaukowym w tamtejszych instytutach oraz ośrodkach polonijnych. Jednocześnie od 1992 roku został wykładowcą teologii fundamentalnej i Mariologii w Kolegium Teologicznym w Gdyni i Gdańskim Instytucie Teologicznym.

Na podstawie opartego w istotnej mierze na wątkach ściśle związanych z kaszubszczyzną dorobku naukowego, a w szczególności rozprawy pt: "Na brzegu życia i śmierci. Zwyczaje, obrzędy oraz wierzenia pogrzebowe i zaduszkowe na Kaszubach", przeprowadził na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego przewód habilitacyjny w 2000 roku. Od tego czasu został kierownikiem Zakładu Teologii Fundamentalnej i Religiologi na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu.

Ksiądz Jan Perszon, kanonik honorowy Kapituły Archikatedralnej Gdanskiej, dr hab.Teologii, członek Rady Kapłańskiej i Instytutu Stałej Formacji Kapłańskiej od 2000 roku pełni funkcję proboszcza parafii pod wezwaniem św Apostołów Piotra i Pawła w Pucku na ziemi kaszubskiej, którą tak bardzo ukochał i uczynił tematem przewodnim wielu publikacji, artykułów naukowych oraz książek: Godne zweki (1991), Na Jastra (1992), Na imia Bosci (1992), Króluj nam wiedno (1993), Sobotka w Jastarni (1993), Jastra na Helu (1994).

Z okazji obchodzonych w 1995 roku siedemset pięćdziesiątej rocznicy istnienia Luzina wydał pierwszą na Kaszubach płytę CD zawierającą nagrania dwudziestu dwóch piosenek kaszubskich. Już wcześniej Ks. Jan był inicjatorem i skutecznym realizatorem nagrań tradycyjnej kaszubskiej twórczość muzycznej na szeregu kasetach magnetofonowych. Nie można również pominąć znaczącej roli księdza jako jednego z organizatorów pieszych pielgrzymek kaszubskich, które od 1982 roku w miesiącu sierpniu wyruszają do Częstochowy na Jasną Górę najpierw z Torunia później ze Swarzewa a od dwóch lat z Helu.

Dokonania Księdza Jana Perszona oparte na kaszubskich fundamentach mocno posadowionych na luzińskim gruncie, przyczyniają się w znamienity sposób do rozpowszechniania wiedzy o naszym regionie, o Kaszubach ludziach i ziemi, w Polsce i w świecie. ( 2003 r.)

Katechetka Anna Baranowska

Anna Baranowska

Pani Anna Baranowska urodziła się 6 maja 1922 roku w Łebnie. W 1957 roku podjęła pracę katechetyczną w Będargowie, Łebnie i Smażynie, później w całej Parafii Luzińskiej: w Częstkowie, Milwinie, Strzebielinie, Luzinie, Kębłowie i Barłominie. Przeżyła osobiście poszczególne etapy walki PRL z Kościołem o prawo nauczania religii w szkole.

W latach sześćdziesiątych wbrew obowiązującym zakazom władz oświatowych, katechetka Anna Baranowska prowadziła lekcje religii, za co nałożono na nią karę pozbawienia wolności. W celu uniknięcia niesłusznie nałożonej kary, korzystając z przychylności dyrektora wejherowskiego szpitala, znalazła tam czasowe schronienie. Po ogłoszonej amnestii mogła powrócić do pełnionej służby.

Był okres, w którym chodziła z własnym krzyżem na katechezę, stawiała go w klasie na stole i tak prowadziła katechezę. Przeżyła różne, bardzo trudne sytuacje. Dojeżdżała do pracy na rowerze, pokonując drogę z Łebna do Luzina, w różnych warunkach atmosferycznych, we wszystkich porach roku.

Przeszła na emeryturę w 1990 roku. Pracowała nadal w niepełnym wymiarze godzin do momentu nieszczęśliwego wypadku, któremu uległa w drodze do pracy w 1996 roku.

Mając na uwadze całokształt służebnej działalności na rzecz mieszkańców Gminy Luzino a w szczególności w sferze kształtowania postaw patriotycznych oraz wrażliwości sumień, pani Anna Baranowska w pełni zasługuje na tytuł: "Honorowy Obywatel Gminy Luzino". ( 2003 r.)

Nadleśniczy Mariusz Kaliszewski

Nadleśniczy Mariusz Kaliszewski

Mariusz Kaliszewski urodził się 27.11.1959 roku w Sztumie. Jest absolwentem Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. W roku 1984 rozpoczął pracę w Nadleśnictwie Strzebielino. Pracował na różnych stanowiskach kierowniczych: Leśniczego, Adiunkta, Nadleśniczego Terenowego, Głównego Inżyniera, a od roku 1995 Nadleśniczego Nadleśnictwa Strzebielino z siedzibą w Luzinie.

Swoją postawą, działalnością i osobistym zaangażowaniem wspaniale reprezentuje i promuje Gminę Luzino. Jest fundatorem i był Przewodniczącym Komitetu Budowy Pomnika w Luzinie przy ul. Wilczka, który poprzez swoją wymowę (tablica, prochy z palenisk), upamiętnia ofiarę jaka ponieśli Polacy w Piaśnicy. Odsłonięcie pomnika zostało wpisane w obchody 750 - lecia Luzina.

Z jego inicjatywy powstał park dendrologiczny, który obecnie stał się ścieżką dydaktyczną dla dzieci i młodzieży, a w przyszłości stanie się parkiem ogólnodostępnym dla mieszkańców.

Jest inicjatorem i propagatorem zdrowego i aktywnego spędzania czasu przez dzieci, młodzież i dorosłych (biegi listopadowe, biegi na orientację, ścieżka zdrowia).

W latach 1994 - 2002 był aktywnym członkiem Komisji Rolnictwa i Ochrony Środowiska.

Jest inspiratorem i współorganizatorem powstania w Izbie Pamięci Regionalnej, działającej przy Szkole Podstawowej im. Lecha Bądkowskiego w Luzinie, izby poświęconej pracy leśników na rzecz polskich lasów. Dzięki jego osobistej ofiarności i poświęceniu Gmina mogła zrealizować uchwałę w sprawie osiedlenia Polaków z za wschodniej granicy, z dalekiego Kirgistanu.

Swoim osobistym zaangażowaniem i otwartością upowszechnia wiedzę o ojczystej przyrodzie i jej ochronie. Jest fundatorem wielu nagród w wielu konkursach organizowanych dla dzieci i młodzieży. Wzorowo rozwija się współpraca z "Zieloną Szkołą" w Barłominie. Aktywnie włączył się w akcję sadzenia drzew "2000 drzew na 2000 - lecie", poprzez zakup sadzonek.

Istotną postawą wobec ludzi jest postawa wychowawcy, który potrafi wydobyć z człowieka własną inicjatywę, samodzielną decyzję oraz poczucie odpowiedzialności. Jest człowiekiem, którego funkcjonowanie w społeczeństwie, podlega codziennej i natychmiastowej ocenie.

Ma wspaniały kontakt osobisty z instytucjami działającymi na terenie gminy, powiatu i województwa. Wspiera działalność Ochotniczych Straży Pożarnych, objętych terenem działania Nadleśnictwa. Współpraca z samorządami różnych szczebli wyraża się poprzez rzeczowe rozmowy i rozwiązywanie problemów żywotnych dla lokalnych społeczeństw. W wielu przypadkach partnerstwo wykracza poza sformalizowane, prawem określone ramy. Za współpracę wyróżniony został medalami okolicznościowymi przez Dowódcę Marynarki Wojennej, dowódców jednostek wojskowych, Wójta Gminy Luzino. ( 2004 r.)